De betoverde vallei

Robert Musil, schrijver van De man zonder eigenschappen, noemde het de “betoverde vallei”: een plek die lijkt te bestaan op de grens tussen het zichtbare en onzichtbare, tussen mythe en de dagelijkse realiteit. Op slechts een paar kilometer van de stad blijft de Valle dei Mòcheni afgelegen in de verbeelding, alsof de tijd hier stilstaat. Te midden van bossen, alpenboerderijen en stiltes overleven een oude taal en een cultuur, die kostbare en universele waarden koestert – zorg, respect, relaties.

Zolang de taal bestaat, blijft de wereld die de taal benoemt ook bestaan. Met het verdwijnen ervan verdwijnt een hele manier van voelen, denken, en het beleven van de werkelijkheid. In de Mòcheno-taal blijft de herinnering bewaard aan wat de mens met het landschap verbindt, de taal voor het voortbestaan ervan.

Deze vallei is een levend laboratorium op het gebied van minderheid en identiteit: een kleine wereld die zich verzet tegen uniformering en die degenen die de vallei doorkruisen, uitnodigt om na te denken over hun verlangens, hun behoeften en hun dromen.

Het is een reële en tegelijkertijd mythische plek die ons blijft betoveren omdat ze ons eraan herinnert dat de grootste afstand niet geografisch, maar innerlijk is.