I o tym właśnie rozmyślał, formując ser w izdebce, w małym, drewnianym pomieszczeniu na terenie zagrody, ponieważ tam, w Dolinie Mòcheni nie było mleczarni i każdy miał swoją izdebkę do wyrobu nabiału.
Pracując, nie przestawał rozmyślać o tym, dlaczego zdecydował się zostać i czy w ogóle był to dobry wybór. Inni mieszkańcy wioski, którzy z niej wyjechali, wracali tam białym Seicento odziani w elegancki ciepły płaszcz. Chełpili się zarobioną fortuną.
A on tymczasem został i wiódł żywot chłopa. Uparciuch, jak jakiś muł.
Hertkopfet.*
Zostawił wiadro w izdebce i skierował się w stronę maso. Na zewnątrz było już ciemno.
W domu czekała na niego żona i trójka dzieci, zbyt małych aby pomagać w polu. Później dołączył do nich Tommaso, młodszy brat wraz z żoną i dziećmi. Zeszli do Pergine na targ.**
Następnie wszyscy razem usiedli do kolacji przy wspólnym ogniu.
I wtedy nareszcie zrozumiał, dlaczego postanowił zostać.
Musiał zająć się maso, ostoją rodziny, miejscem, które łączyło to wszystko, co liczyło się naprawdę.***
* Słowo w języku Mochena oznaczające „uparty”.
** W dolinie Mòcheni nie istniała zasada „zamkniętego gospodarstwa”. Gospodarstwo nie było zatem dziedziczone wyłącznie przez pierworodnego syna, lecz dzielone między męskich członków rodziny. Każdy z nich otrzymywał część majątku, w której mieszkał sam lub z rodziną, którą założył. Z czasem do głównego domu dobudowywano kolejne domy, tworząc małe skupiska rozproszone po całym terenie, które do dziś charakteryzują krajobraz.
*** „Maso” pochodzi od innego mansum lub mansus, imiesłowu czasu przeszłego od manēre = „zostać, niezaprzeczalny”
