Onvergetelijke beklimmingen

Uit de 23 legendarische beklimmingen in Trentino, hebben wij er 6 voor je uitgekozen

De wielerkampioen Francesco Moser placht te zeggen dat er met de fiets geen onmogelijke wegen zijn: met geduld, inzet en een beetje gezond initiatief kun je elke beklimming aan. Doe er een goede racefiets en een bidon fris water bij en je hebt alles wat je nodig hebt om op weg te gaan.

Elke beklimming is een avontuur. Achter elke haarspeldbocht, na elke scherpe stijging van de weg, kom je dichter bij je doel. Bergop fietsen is een crescendo van emoties.

Wielrennen is niet alleen het neerzetten van grote sportieve prestaties of jezelf testen tegen de klok of tegen een tegenstander, maar veeleer het zoeken naar puur persoonlijk genot: door de natuur fietsen, de geur van dennenbomen opsnuiven, je blik laten vullen met de groene weiden, de blauwe lucht of de geruststellende breedte van een pas, wanneer de weg eindelijk vlakker wordt en de klim voorbij is.

Aan het eind van de klim is het fijn om je te verheugen over het doel dat je hebt bereikt, en even te pauzeren om de eenvoudige genoegens te waarderen: het vrolijke gezelschap van andere fietsers, de frisse lucht die uit de bodem van het dal omhoog komt, de kwaliteit van het asfalt, het geluid van je ademhaling. In Trentino bepaalt de natuur het tempo van het trappen.

We hebben 6 beklimmingen geselecteerd die je niet mag missen, onder de Legendarische beklimmingen. Het gaat om 23 routes die je in Trentino kunt volgen en die bewegwijzerd zijn met speciale borden die voortdurend het aantal kilometers en de hoogte waarop je je bevindt aangeven. Het zijn symbolische plaatsen voor de wielersport en wereldberoemde wedstrijden zoals de Giro d'Italia en de Tour des Alpes.

#1 Beklimming Passo Rolle

De Passo Rolle, beklommen vanaf de Primiero-zijde, was de eerste alpenpas die werd opgenomen in het parcours van de Giro d'Italia, in 1937. Het was Gino Bartali die als eerste over de pas reed en de roze race won. Je fietst 23 kilometer lang door een ongeëvenaard landschap: rechts de Pale di San Martino en links de Lagorai-bergketen. Na het dorp San Martino di Castrozza is het nog ongeveer 9 kilometer naar de top, waarvan een deel over een lange reeks haarspeldbochten. De aankomst op de pas op 1970 m hoogte beloont elke fietser met het onvergelijkbare panorama van de witte spitsen van de Pale di San Martino.

#2 Beklimming van de Passo Pordoi

De klim naar de Pordoi-pas vanuit Canazei is 12,8 km lang, met een hoogteverschil van 800 meter en een constante helling van ongeveer 6%, langs de S.S. 48-weg, met brede haarspeldbochten en uitzicht op de Dolomieten. Op de top staan de monumenten voor Fausto Coppi en Gilberto Simoni. Aanbevolen voor de lente of de herfst om de drukte in de zomer te vermijden.

#3 Beklimming van de Polsa

De beklimming van de Polsa wordt vaak onderschat vanwege het nooit al te grote stijgingspercentage, maar met zijn 19 kilometer is hij echt inspannend, een echte reus van de Alpen: langzaam vertrekken is essentieel. Het zwaarste deel van de klim heeft een stijgingspercentage van 10% dat behoorlijk merkbaar is. In 2013 legde Vincenzo Nibali, in de Giro d'Italia, hier de basis voor zijn eindoverwinning.

#4 Beklimming van de Menador

Onder de legendarische beklimmingen van Trentino neemt die van Menador een bijzondere plaats in. Alhoewel nooit beklommen door een etappekoers, is het een van de mooiste wegen in Trentino en niet alleen voor wielerliefhebbers. De klim is slechts 8 kilometer lang, maar sommige stukken hebben een stijgingspercentage van 13% en de weg is smal, bochtig en ligt tussen de rotsen ingeklemd. De rit begint in Caldonazzo in Valsugana en bereikt de forten van Lavarone en Vezzena. Ongeveer halverwege de afdaling is een belvedère met uitzicht in vogelvlucht op de meren van Caldonazzo en Levico zeker een stop waard.

#5 Beklimming van Monte Bondone

De Monte Bondone is een beklimming met een unieke wielergeschiedenis, bekend over de hele wereld. Op deze klim, tijdens de Giro d'Italia van 1956, werd de Luxemburgse kampioen Charly Gaul een ware legende door zijn eenzame en epische rit onder zware omstandigheden - er lag die dag zelfs sneeuw. De klim, met zijn 18 km en 38 haarspeldbochten, een hoogteverschil van 1485 m en een maximale hellingsgraad van 17%, is een echte test voor geest, benen en longen. Terwijl je al fietsend naar beneden kijkt, geniet je van het uitzicht over de Adigevallei en de stad Trento. En als je naar boven kijkt, schenkt de belofte van een doel dat nooit naderbij lijkt te komen, degenen die het bereiken de vreugde die alleen de legendarische plaatsen van de wielersport kunnen schenken.

#6 Beklimming van Madonna di Campiglio

De klim naar Madonna di Campiglio roept fijne en nare wielerherinneringen op: hier won Marco Pantani in 1999 zijn laatste etappe als wielrenner. De finish van die etappe, met Pantani alleen in de Maglia Rosa aankomend in het centrum van Campiglio, is nog steeds in de ogen en harten van vele fans aanwezig. Je start vanuit Pinzolo in Val Rendena en klimt 15 kilometer lang, met hellingen die altijd goed berijdbaar zijn: Pantani klom met een gemiddelde van bijna 30 km/u, maar voor een amateur is het beter om zich niet te laten meeslepen door het enthousiasme. Op de laatste twee kilometer, die minder steil zijn, kan je met de ogen van de Brenta Dolomieten genieten, met een werkelijk ongeëvenaard uitzicht.